Ne görkemlidir insan yaşamı
Kök salar zevklere
Güneşin tadını bilmeden daha
Açar kanatlarını
Arar kaybedeceklerini
Korkunç bir ayrılık
Çeker bizleri
Ruh o sevgili kapıda
Şimdi yeniden kavuşmada
Ne istek ne hedef ne tutku
En derinde çabaların
Kurudu gitti gözyaşların
Artık çırpmıyor gün
Sürüklenir dakikaların
Koşar durur ayaklar
Kasvetli yollar
Ilgım gibi yayılmakta
O incecik boşlukta
Güllerin açtığı bu yer
Dolanmış sarmaşık dallara
Kuşların çığırdığı ağustos böceklerinin eğlendiği
Bir mezar
Nasıl ekilip süslenmiş öyle güzel
Onca hayatla birlikte
İlkbahar yaz sonbahar gitti
Kıştan koruyan seni
İşte bu en derin yer