Önce çığlık attım hayata başlarken, ben rahattım annemin karnında, yaşardım. Birden gözlerimi açtım, bir kadın vardı yanımda; içimdeki o ses; bu senin hayatın dedi! Öyle sıcak tutuyordu ki beni, öyle güzel kokuyordu ki teni, öyle güzel bakıyordu ki gözleri, öyle hissettiriyordu ki bana sevgisini; hayata tutundum! Anneme vuruldum! Evet, bu kadın benim annemdi! Kokusunda hiç korkmadan, sıcaklığında hiç üşümeden, gözlerinde hiç kaybolmadan, sevgisinden hiç bıkmadan nefesinde nefes alarak büyüdüm... Hayatı tanıdım... Kötü yanını da gördüm, iyi yanını da... Annem hep yanımdaydı, her şeyi öğretti bana... Yaşamak nasıldır diye düşünürken, önce nefes almayı öğrendim. Sonra gülmeyi, ağlamayı, sevgiyi, dürüstlüğü, iyiliği, fedakârlığı, merhameti, yaşamı... Daha da öğreniyorum. Son nefesime kadar öğreneceğim. Bizim için nelere katlandı! Katlanırda! Bende onun için her şeyi yaparım! Uğruna feda olurum! Ona tapıyorum!
Minicik ellerimi tutup uyuttu, ninniler söyledi. Benimle ağladı, benimle güldü. Yaşamam için direndi, her türlü fedakârlığı yaptı. Beni hayata hazırladı. En kötü anımda bile ellerimi bırakmadı! Hep yanımda oldu! Desteğini hep hissettim. Onsuz nasıl yaşarım ben Varlığına şükürler olsun! Ellerimi hiç bırakma annem! Kokun hep burnumda, sözlerin hep aklımda, sevgin hep yüreğimde! Bana öğrettiğin, öğreteceğin her şey için teşekkür ederim annem benim!

Ve yine sana teslim oluyorum! Seni çok seviyorum! Annem,  can parçam, her şeyim, yaşam sebebim, varlığım... İyi ki senin gibi bir annem var! İyi ki hayatımdasın!

                                                                 İpek Başak TOKLAR…